Waarom lastig?

[Over Hans Eykelbooms Dagboek 1992-2007, in: W139, Amsterdam]

Op 8 november 1992 begon Hans Eykelboom met het bijhouden van een fotografisch dagboek. Zes dagen per week fotografeert hij privé-momenten, alledaagse gebeurtenissen en 'opvallende elementen' in zijn omgeving, en dat wil hij blijven doen tot 8 november 2007. Met deze onderneming wil hij onderzoeken hoe fotografie werkt bij het oproepen van herinneringen. Dat hem daarbij niet alleen zijn eigen herinneringen voor ogen staan, kan worden afgeleid uit het feit dat hij met enige regelmaat delen van zijn dagboek exposeert. Zo is in galerie W139 momenteel de neerslag te zien van de maand september 1994, aangevuld met een keuze uit eerdere dagboeken.
Hoewel de dagboekvorm op zichzelf een strak keurslijf vormt, kan het aantal foto's per dag/fotolijst sterk variëren. Op sommige dagen volgt de fotograaf zichzelf op de hielen. Op de 29ste bijvoorbeeld staat hij op (een foto van een beslapen bed), gaat naar de afdrukcentrale (foto: balie), stapt in de trein (coupé met passagiers) en bezoekt de galerie waar hij nu exposeert. De 22ste daarentegen levert niet meer op dan één foto van een paar blote voeten op het tapijt.
Regelmatig legt Eykelboom zich een soort thema op. Zo kan hij bijvoorbeeld een dag lang mannen fotograferen waarvan hij denkt dat ze op hem lijken, of jongeren in geblokte overhemdjacks, meisjes in rode jassen, of de manier waarop winkelende vrouwen hun tas vasthouden. Visueel is het resultaat in alle gevallen niet bijster interessant: de fotografische kwaliteit overstijgt zelden het niveau van een kiekje, en daarmee hebben de foto's meer weg van snelle notities dan van volwassen dagboekaantekeningen.
De willekeur van de onderwerpen en de geringe beeldende diepgang lijken te wijzen op een misvatting over het fenomeen dagboek. De waarde ervan voor derden wordt niet bepaald door de opsomming maar door de keuze: het is niet de descriptie die telt, maar de contemplatie. De dagboekvorm (en de bijbehorende bewonderenswaardigde discipline) heeft op zichzelf geen waarde. Een dagboek is pas interessant als je iets mee te delen hebt.
Op de 27ste fotografeert Eykelboom een roltrap, een huiskamerinterieur, een stuk braakliggend land en een metrostation. 'Een lastige dag voor mij' noteert hij in het bijschrift. Waarom lastig? Dat had ik nu wel eens willen zien. [in: NRC Handelsblad, 18nov1994]